Al Gore: ‘An inconvenient truth’
Uit OneWorldWiki
An inconvenient truth is een klimaatfilm, geregisseerd door Davis Guggenheim. De film was het grote succes op het Sundance Filmfestival. Je krijgt een bevlogen en bezielende man te zien die de mythen en misvattingen blootlegt over de opwarming van de aarde en laat zien wat we eraan kunnen doen. Die man is de voormalige vice-president Al Gore.
Al Gore zet zich met zijn reizende ‘Opwarming van de aarde-show’ met hart en ziel in voor deze zaak. Gore is geestig, boeiend en oprecht. Hij laat op indringende en enthousiaste wijze zien wat wij als gewone burgers kunnen doen aan wat hij het ‘planetaire noodgeval’ noemt. Voor het te laat is. Op 6 oktober gaat de film in Nederland in premiere, Al Gore is hier zelf ook bij aanwezig. Voorafgaand aan de premiere, organiseert Hier een bijeenkomst voor het bedrijfsleven, maatschappelijke organisaties en overheid (Al Gore is hier ook bij). Het exacte programma zal binnenkort op deze website te lezen zijn.
Links:
http://www.uip.nl/inconvenienttruth.html
http://www.inconvenienttruth.nl
[bewerken] Leiden komt onder water
Interview met Al Gore over An Incovenient Truth
De mens is geneigd de grootste dreigende rampen te negeren, zegt Al Gore, verkondiger van 'de ongemakkelijke waarheid' over het milieu. Heel even neemt Al Gore de pose van een ijdeltuit aan. Hij knippert overdreven met de ogen, en plaatst de rechterhand onder de kin. De voormalige vice-president van de Verenigde Staten doet alsof hij De Denker van Rodin is.
De inleiding tot het toneelstukje was een eenvoudige vraag. Of het hem moeite had gekost om in de documentaire An Inconvenient Truth zichzelf te spelen? 'Dat viel me ontzettend mee', zegt Gore, nadat hij zijn gebruikelijke houding weer heeft aangenomen. 'Ik reis met deze lezing al jaren de wereld rond. Regisseur Davis Guggenheim heeft mij overtuigd dat de lezing met enkele ingrepen naar een film was te vertalen. Daarover heb ik eigenlijk geen seconde getwijfeld. Dit was de mogelijkheid mijn dringende boodschap aan een miljoenenpubliek over te brengen.'
Vrijdag bracht die 'dringende boodschap' Al Gore naar Amsterdam, waar hij de Nederlandse première van An Inconvenient Truth bijwoonde, en deelnam aan een discussie over klimaatverandering. Ook kreeg hij de Nederlandse versie van zijn boek Een ongemakkelijke waarheid (Meulenhoff) uitgereikt.
Eerder dit jaar was hij ook al op de rode loper van het filmfestival van Cannes te zien. Daar deed Gore in niets denken aan de houterige presidentskandidaat van 2000, die meer stemmen kreeg dan George W. Bush maar door het Amerikaanse systeem van kiesmannen de verkiezingen verloor.
In Cannes kon het in een oogopslag worden geconcludeerd: Gore is terug, en ditmaal is hij rolvast. Als een beschaafde variant op James Bond voert hij een nieuwe missie uit: het redden van de wereld. Hoewel zijn onderwerp bloedserieus is - Gore is ervan overtuigd dat de wereld door het broeikaseffect regelrecht op een catastrofe afdendert - hanteert hij een luchtige toon: 'Ik ben Al Gore, en ik was de volgende president van de Verenigde Staten', zegt hij tijdens de kennismaking.
Ook in de film die Gores missiewerk begeleidt, oogt hij als een stand up comedian. In de documentaire is te zien hoe Gore voor een zaal van 800 mensen de effecten van klimaatveranderingen nader verklaart. Tijdens het hoorcollege sluiten wetenschappelijke feiten, literaire citaten, en oneliners een licht verteerbaar pact. Wie hem zo bezig ziet, denkt onherroepelijk terug aan die woeste weken in 2000; hoe had de wereld eruit gezien als Gore toch president was geworden?
Natuurlijk - die vraag komt altijd weer bovendrijven, erkent hij ook zelf. Om vervolgens te benadrukken dat zijn eenmansactivisme geen middel is om zijn politieke blazoen te zuiveren. 'Het broeikaseffect is een onderwerp waarmee ik mij al sinds het begin van mijn politieke carrière bezighoud. Na 2000 heb ik een keuze moeten maken. Hoe moest ik nu mijn tijd invullen? Ik heb besloten mijn ervaring in te zetten om mensen bewust te maken van deze naderende catastrofe.
'Het broeikaseffect is een onderwerp waarvan velen gehoord hebben zonder er verder acht op te slaan. Zo functioneert de mens; de grootste crises worden bij voorkeur genegeerd. Terwijl er stapels onderzoeken beschikbaar zijn die uitwijzen dat wij ons ernstig moeten voorbereiden op de effecten die de reusachtige groei van de wereldbevolking de komende honderd jaar op ons klimaat en daarmee op onze leefomgeving zal hebben.'
Voor Gore lijdt het geen twijfel: het is vijf voor twaalf. Op vanzelfsprekende toon somt hij nog maar eens de situatie op die volgens hem bovenaan elke politieke agenda behoort te staan. Over de uitstoot van broeikasgassen gaat zijn betoog, over hoe die in de dampkring een warme deken om de aarde leggen met als gevolg dat de gemiddelde temperatuur op aarde stijgt. Daardoor zullen de ijskappen in Groenland en het westen van Antartica smelten en zal de zeespiegel gaan stijgen.
'Het is onbegrijpelijk dat het broeikaseffect in uw land, met zijn rijke traditie van vechten tegen het water, geen dagelijks gespreksonderwerp is. We hebben het hier niet over een Zuiderzee die onrustig wordt, maar over de mogelijkheid dat grote delen van Nederland volledig worden weggespoeld. Amsterdam, Den Haag, Rotterdam, Leiden en al die andere steden in het westen van het land zullen verdwijnen als er nu niet wordt ingegrepen. Dat geldt ook voor andere delen van de wereld. Van San Francisco tot Shanghai. Op de plek van het World Trade Center zal straks helemaal geen Freedom Tower staan. New York ligt dan onder water.'
Voor alle duidelijkheid: Gore heeft het hier over een ramp die het einde van de beschaving kan betekenen. 'We hebben alles om deze crisis op te lossen. Behalve de politieke wil. De politici steken de kop in het zand, vanwege de complexiteit van het onderwerp en de impopulaire maatregelen die de aanpak ervan eist.
In An Inconvenient Truth is te zien hoe Gore tijdens zijn studie aan Harvard les kreeg van Roger Revelle, de eerste wetenschapper die het CO2-gehalte in de atmosfeer in kaart bracht. Guggenheim toont ook archiefmateriaal van de 28-jarige Gore, net gekozen tot lid van het Huis van Afgevaardigden. In die rol stelt de jonge Gore vragen over de effecten van de klimaatveranderingen. 'Ik heb daar met de filmmaker lang over gesproken. Ik was bang dat het ijdel zou overkomen, en tegen me zou gaan werken - zo van: daar is die betweter weer. Davis hamerde erop dat de film alleen zou slagen als ik duidelijk kon maken dat ik recht van spreken had.'
Om soortgelijke redenen zitten in An Incovenient Truth ook persoonlijke mijmeringen. Zo haalt Gore herinneringen op aan het ongeluk van zijn zoon, en de onzekerheid over diens leven die er was toen de jongen op de intensive care van het ziekenhuis lag - het moment in Gores leven waarop hij besefte dat er meer is dan persoonlijk gewin.
Al Gore: 'Ik heb me aanvankelijk stevig tegen die passages verzet. Maar ook hier heb ik me laten overtuigen. Bij een lezing voor een zaal ontstaat er als vanzelf contact met het publiek. In een film zijn sterkere middelen nodig om een verbond te sluiten. De bioscoopbezoekers moeten met de hoofdpersoon kunnen meeleven om hem te accepteren.'
De film, die in de Verenigde Staten alleen al 24 miljoen dollar opbracht, serveert de zorg om de toekomst van de wereld met soepele retoriek uit. Foto's, kaarten en grafische plaatjes ontvouwen een wereld waarin besneeuwde bergtoppen verdwijnen, het water razendsnel stijgt en steeds vaker voorkomende natuurrampen de bevolking teisteren.
Een vertekend beeld, vinden critici zoals Bjørn Lomborg, directeur van het Milieu Beoordelings Instituut in Denemarken. Lomborg is van mening dat hiv, diarree, malaria en ondervoeding ernstiger zaken zijn dan het broeikaseffect. Ook verwijt hij Gore de feiten naar zijn hand te zetten. Lomborg schreef in een recente publicatie: 'In het Verenigd Koninkrijk zal de opwarming van de aarde nog voor 2050 tweeduizend extra doden veroorzaken, maar er zullen 20 duizend mensen minder sterven door de afname van de kou.'
Voor Gore vallen dergelijke reacties in de categorie van 'onverantwoordelijk verdringingsgedrag'.
Hij herhaalt het nog maar eens: voor de wetenschap is het een uitgemaakte zaak dat de mensheid zijn eigen aarde naar de filistijnen werkt. Daarom moet bewustzijn over het broeikaseffect groeien, stelt hij. 'Dat is de kern. Dat iedereen inziet waarover dit gaat. Ik bedoel: zelfs de president van Amerika begint niets als het Congres geen thuis geeft.' Hij refereert aan de onderhandelingen van het Verdrag van Kyoto in 1997, waarin hij als vice-president een grote rol speelde. 'Ik kwam terug uit Japan en maakte met mijn staf een optelsom. Hoeveel van de honderd senatoren kon ik mee krijgen? Nou? Wat denkt u? Een. Welgeteld een senator.'
In die zin kan hij in zijn huidige rol meer betekenen dan in het Witte Huis. Hij richt zijn pijlen nu niet meer op de politieke arena maar op de gemeenschap, en hoopt dat vervolgens de democratie haar werk zal doen. 'Ik zie mezelf als een man die met een renovatie bezig is. Mijn gereedschap bestaat uit mijn boodschap. Daarmee vertimmer ik het collectieve bewustzijn. Dat vraagt veel tijd en energie, maar de effecten zijn tastbaarder dan in de 30 jaar die ik in de politiek zat.'
